En 1803 atopáronse no monasterio alemán de Benediktbeuren manuscritos antiguos: anotacións de cantos de amor que solían entoar os escolares vagantes nos séculos XII y XIII. Están escritos nunha mistura de idiomas, partes en alemán medieval e outras en latín popular. Orff seleccionou dúas ducias de eles xuntándolos pola idea fundamental da "gran roda da fortuna, emperatriz do mundo" que xira sen cesar; elixiu por nome a palabra latina para cancións -"carmina"- en combinación coa denominación latinizada do convento -"burana"- (Beuren). A obra é unha apoteose do amor e da xuventude; os seus textos non se destacan precisamente por inofensivos. Conteñen á usanza da época e dos "goliardos" de disipada e errante vida -imaxes delicadas á beira doutras, obscenas, cantos de seducción, himnos ós praceres carnais, pero tamén alusións ós curiosos costumes que tiñan incluso os clérigos daqueles lonxanos séculos medievais.

        O comezo é un poderoso himno á deusa Fortuna, "emperatriz do mundo". Hai alusións á música medieval -mediante frases que se asemellan ó canto gregoriano ou llano-, pero inmediatamente sonan acordes soñadores, máis ubicados en Oriente, o nas súas evocacións polo Impresionismo. Tras o canto á fortuna comenza a parte de "la primavera", unha descripción moi gráfica do amor. Un terno coro ensalza os encantos da bela época; o sol fai olvida-las penurias e soidades invernais. Un motivo de campás volve sempre, o xúbilo escribe eiquí unha páxina inolvidable. Nenas e varóns abandonanse á danza cada vez máis frenética e orxiástica. Estamos "Uf dem Anger": na pradeira. Os versos latinos das partes anteriores ceden eiquí á tosca linguaxe alemana de séculos medievais. Unha ronda das doncelas e unha canción irónica dos muchachos sonan ó mesmo tempo.

        "In taberna" -na taberna- titúlase o fragmento seguinte. O bebedor está só e canta unha canción de lamentación, de autocompasión. Chegan os compinches e traen un cisne asado que se queixa amargamente do seu destiño -voz de tenor en falsete-. Un dos comensales imita parodísticamente un responso relixioso créndose o "Abad de Cucania", país de fantasía no cal situábase -na Idade Media- o paraíso material: comidas, praceres...

        "La corte del amor" titúlase a sección siguinte. É a parte máis lírica da obra. Dos frautas susurran unha fermosa melodía, cantan paxes diante da súa ama, e ésta mesma eleva a voz nunha canción mística. Segue unha melodía da soprano, envolta en nostálgicas armonías exóticas, dunha languidez quizá oriental, quizá de mundos fantásticos. As voces masculinas entonan unha melodía intecionadamente vulgar; ensalzan as delicias corporais do amor sensual. Un gran doble coro alza a súa poderosa voz. Solistas e coro invitan a renova- la danza, a ledicia, os xogos orxiásticos. Nunha notable melodía -a máis fermosa e noble da obra- a doncela entregase ó amado "Dulcissime". Xurde un himno á beleza ¡ Ave Formosissima ! (a Banziflor e a Helena, os dous ideais de beleza que adoraron respectivamente o mundo medieval e o antigo). A deusa Fortuna pecha-la obra  xirou unha vez a roda do destino, nada máis...

                                                                            K. PAHLEN